Chronische hoefbevangenheid bij een 18 jaar oude ponymerrie met PPID en EMS

Geschiedenis

De pony, Corrie, was al 2½ maand hoefbevangen, en had de laatste 10 dagen verschrikkelijke pijn in al haar 4 hoeven. Ze lag veel en durfde bijna niet overeind te komen. Als ze stond dan zette ze haar voorbenen ver vooruit. De eigenaren van de pensionstal raden euthanasie aan aan de eigenaren van Corrie. De eigenaren besloten mij als dierenarts erbij te halen. Corrie had PPID (Pituitary Pars Intermedia Dysfunction, de oude benaming is: ziekte van Cushing) en EMS (Equine Metabolic Syndrome). Corrie had hele erge pijn (veel te hoge hartslag, te snelle ademhaling, wijd open gesperde neusgaten, haar voorbenen stonden ver naar voren om de voorkant van haar hoeven te ontlasten, pulsatie en veel te warme hoeven. Haar haar was al ruim 1½ jaar veel te dik en lang. Ze kreeg veel te veel krachtvoer (granen/brokken), en had grote vetophopingen in haar hals, rug, tot naast de staart.

Afbeelding

Corrie na plaatsing straal ondersteuning en pijnstiller

Afbeelding

Corrie tijdens 1e keer bekappen na de hoefbevangenheid


Intermezzo

Zowel bij PPID als bij EMS kan als complicatie hoefbevangenheid optreden. Paarden hangen met hun hoefbeen in de hoefwand vast. Bij hoefbevangenheid laat de “lijm” tussen het hoefbeen en de hoefwand los en het hoefbeen kan dan gaan bewegen in de hoef. De buigspieren/-pezen zijn sterker dan de strekspieren/-pezen, dus wordt er aan de achterkant van het been harder getrokken dan aan de voorkant waardoor het hoefbeen kan kantelen in de hoef en het zelfs mogelijk is dat de punt van het hoefbeen door de bodem van de hoef (de zool) gaat. Dit leidt tot de extreme voetpijn bij hoefbevangenheid. Het is ook mogelijk dat het hele hoefbeen zakt, maar dit laatste was bij Corrie niet het geval.

Behandeling

Corrie is onmiddellijk op straalbeen ondersteuners (frogpads) geplaatst, en heeft een pijnstiller gekregen (’s avonds bij mijn 1e bezoek).

Mijn advies was absolute boxrust, en geen krachtvoer of gras geven, wel voldoende goede kwaliteit hooi (liefst 2e snede), aangevuld met vitaminen en mineralen korrels (met zo weinig mogelijk, liefst geen suiker of melasse, en een beetje met heel veel water aangelengde bietenpulp. Met medicatie voor PPID en EMS is de volgende dag gestart. De pijnstiller is langzaam afgebouwd en hoefde na 2½ week niet meer gegeven te worden. Met de medicatie tegen insuline resistentie (Metformine) is na ongeveer 4 weken gestopt (beste resultaten zijn er in de eerste weken) en werd 2x per dag toegediend. PPID is behandeld met Pergolide, wat Corrie levenslang zal moeten krijgen, en met Enoxaparine (een laag moleculair heparine) injecties (1x per dag, 7 dagen) om bloedstolsels te helpen afbreken en vorming van bloedstolsels te voorkomen.

De deken is de 2e dag van Corrie afgehaald, met zo’n dikke vacht (PPID) is een deken echt niet nodig en is alleen maar zeer oncomfortabel voor een pony die het toch al te warm heeft.

Na 1 maand is de hoefsmid geweest om de ijzers eraf te halen en de hoeven te bekappen.

Na 1½ maand kon Corrie met een anti-graas masker de piste en wei weer op (einde absolute boxrust), en na een kleine 2 maanden kon er weer op Corrie gereden worden, langzaam opgebouwd, eerst alleen stap en draf, lange lijnen, grote voltes en 20 min en dit is langzaam opgevoerd. Na 2½ maand begon Corrie haar veel te dikke en lange haren te verliezen en voelde zich zelfs zo goed dat ze in februari al voor de eerste keer hengstig werd. Corrie is verhuist naar haar eigenaren, heeft 4 gewone ijzers onder en wordt in de piste en buiten gereden. Voer is en blijft: hooi, vitaminen en mineralen korrels, bietenpulp (gemengd met water!!). Medicatie is en blijft: Pergolide.

Afbeelding

Corrie na 1½ maand boxrust weer naar buiten

Afbeelding

Corrie begint haar dikke vacht na ruim 2 maanden te verliezen